γ) Κίνηση και ασκήσεις του μέλους. Το λεμφικό σύστημα από μόνο του δεν μπορεί εξ’ ολοκλήρου να κινητοποιήσει την λέμφο. Έτσι, χρησιμοποιεί την σύσπαση των μυών που περιβάλλουν τα λεμφαγγεία, οι οποίοι κατά συνέπεια λειτουργούν ως αντλίες που ενεργοποιούν πιο δυναμικά την ροή της λέμφου μέσα σ’ αυτά.

Το πρόγραμμα των ασκήσεων και της κίνησης θα εξαρτηθεί από τις ικανότητες και τις απαιτήσεις του καθενός. 

Το πλάνο των ασκήσεων και  αποσκοπεί στην ενδυνάμωση των μυών του λεμφηδηματώδους  μέλους  που έχουν σχέση με την ενεργοποίηση της λέμφου μακριά από αυτό. Το πλάνο περιλαμβάνει και δραστηριότητες όπως περπάτημα, κολύμβηση και ποδήλατο. Επίσης, η κίνηση θα βοηθήσει για απώλεια βάρους εάν υπάρχει παχυσαρκία.

δ) Φροντίδα της επιδερμίδας για μείωση των πιθανοτήτων εμφάνισης μολύνσεων. Γίνεται με τους εξής τρόπους:

• Αποφυγή βελόνων για παροχή αίματος στο λεμφηδηματώδες μέλος.
• Αποφυγή τοποθέτησης πιεσόμετρου στο συγκεκριμένο μέλος.
• Άμεση αντιμετώπιση κοψίματος ή αμυχής με αντισηπτική κρέμα
• Χρήση αντικουνουπικών κρεμών για αποφυγή τσιμπήματος.
• Χρήση ενυδατικής κρέμας καθημερινά.
• Αποφυγή ζεστών μπάνιων, σάουνας κ.λ.π. που μπορεί να αυξήσουν το λεμφοίδημα   
• Χρήση αντιλιακής κρέμας σε έκθεση στον ήλιο για αποφυγή εγκαύματος.
• Χρήση γαντιών σε εργασίες κήπου.
• Αποφυγή στενών ενδυμάτων.
• Χρήση νυχοκοπτών για το κόψιμο νυχιών.
• Χρήση αντιμυκητιακής πούδρας στο δέρμα των δακτύλων των ποδιών με λεμφοίδημα       
• Χρήση ηλεκτρικού ξυραφιού για ξύρισμα των ποδιών με λεμφοίδημα.
• Εφαρμογή παπουτσιών που να μην στενεύουν τα λεμφοιδηματώδη πέλματα.

ε) Υγιεινός τρόπος ζωής. Υιοθετώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής μειώνεται κατά πολύ ο κίνδυνος αύξησης του λεμφοιδήματος. Αυτός περιλαμβάνει:

• Υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή.
• Άσκηση καθημερινά.
• Χρήση ζυγαριάς για το έλεγχο του σωματικού βάρους.

στ) Χειρουργική επέμβαση. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει  ειδική χειρουργική επέμβαση που βοηθάει την θεραπεία του λεμφοιδήματος. Υπάρχουν τρεις τύποι επεμβάσεων:

• Μετακίνηση τμημάτων περισσευούμενης επιδερμίδας και του υποκείμενου ιστού (αποδιόγκωση).
• Μετακίνηση του λίπους από το λεμφοιδηματώδες μέλος (λιποαναρρόφηση).
• Αποκατάσταση της ροής της λέμφου μακριά από το επηρεαζόμενο μέλος, ενώνοντας το λεμφικό σύστημα με γειτονικά αιμοφόρα αγγεία ( η λεγόμενη λεμφοφλεβώδης αναστόμωση).